در کلاس درس ما، محبت را تمرین می کنند.

مشق شب، نوشتن چند صفحه مهربانی است.

دیکته ی پر شور از قدردانی می گویند.

شعر مستانه شادمانی از بر می کنند.

موقع انشاء از امید می نویسند، ازهوای تازه.

و قصه غصه انتظار تکرار نمی شود.

درس ریاضی ضرب و جمع عشق است.

دراین کلاس تفریق و تقسیم یاد نمی دهند، جذر نمی گیرند.

زنگ نقاشی، طرح عشق می زنند

رنگ یکرنگی و راستی می پاشند.

موقع ورزش، کسی بهانه مریضی نمی گیرد.

همه سرشار از اشتیاق و انرژی درپی هم می دوند.

در کلاس علوم، نمی گویند دوسوم بدن انسان از آب است

می گویند که تمام سلول ها از مهر و محبت جان می گیرند.

 در تاریخ، از جنگ ها و سیاست ها نمی گویند

بلکه روایت عشق های تاریخی و ابدی می گویند.

زنگ جغرافی، روی نقشه جای عشق آباد و امیدستان را نشان می دهند

آن جایی که همه سعادت است، آن جایی که خیلی از آبادی ما دور نیست.

در کلاس درس ما، در امتحان مهربانی و عشق،

در درس امید و آرزو،

در تست سلامتی و انرژی،

در مرحله صداقت و یکرنگی،

مردود و تجدیدی وجود ندارد، احتیاجی هم به تک ماده نیست.